De Scheikundejongens, Aldo en Mark, zijn twee studenten uit Utrecht. Hoewel ze natuurlijk scheikunde studeren, zijn ze overal in geïnteresseerd. Er is veel onzin in de reclame, op het Internet en zelfs in het nieuws. Vooral als het over wetenschap (specifieker: natuurwetenschappen) gaat. In navolging van de onvolprezen Wiskundemeisjes willen de Scheikundejongens méér vertellen. Vertellen over alles wat een gewoon mens niet op de middelbare school te horen krijgt. Over de hoeken van het Internet waar gewone mensen niet komen, de hoeken van de bibliotheek of boekhandel en zelfs de kieren van je gedachten.
Deze blog is voor iedereen die geïnteresseerd is in het hebben en houwen van scheikunde. We hopen dat vooral scholieren zich hier zullen melden en dat hun docenten onze blog kunnen gebruiken om de les op te leuken. Elke week een aantal blogs over grappige, opvallende en pijnlijke ontdekkingen. Voor jullie, door de scheikundejongens. Natuurlijk ook voor meisjes.
Over Aldo
Mijn naam is Aldo G. M. Brinkman en ik ben promovendus aan de Technische Universiteit Delft. Ik doe nu onderzoek naar veldeffect transistor-sensors. Voor mijn master heb ik een jaar onderzoek gedaan bij de vakgroep “Fysische en Colloidchemie” aan de Universiteit Utrecht; een half jaar vakken; en een half jaar onderzoek elders. Voor dit laatste half jaar stage, heb ik onderzoek gedaan in het Cavendish Laboratory aan de Universiteit van Cambridge, UK.
Mijn masteronderzoek ging over de synthese van een nieuw soort MRI-contrastvloeistof. MRI gebruikt een magnetisch veld om, zonder een mens of dier open te hoeven maken, binnenin een lichaam te kunnen kijken. Door speciale magnetische deeltjes te gebruiken, kan dat magnetische veld verstoord worden en ontstaat er extra contrast. De deeltjes die nu commercieel beschikbaar zijn, zijn niet goed (specifiek) genoeg, dus ik doe onderzoek naar betere (specifiekere) deeltjes. Mijn nieuwe deeltjes bestaan uit clusters van ijzeroxide nanodeeltjes, met daaromheen een schil van fluorescent silica.
Naast scheikunde ben ik enorm geïnteresseerd in koken. Moleculair koken natuurlijk, wat ik graag ‘koken met voorkennis’ noem. Verder kijk ik graag een goeie (art house) film en ik heb jaren scouting-ervaringen. Bij wijze van fysieke exercitie squash en windsurf ik graag. Maar wat ik het liefst doe, is rustig op de bank met een kop warme chocolademelk, schrijven. Meer over mij kun je lezen op m’n persoonlijke website.
Over Mark
Ik heet Mark Vis en ben promovendus aan de Universiteit Utrecht. Vier jaar lang doe ik onderzoek bij de vakgroep “Fysische en Colloidchemie” over het maken van emulsies zonder vet of olie. Veel voedingsmiddelen danken hun textuur aan het niet mengen van water en olie/vet. Mayonaise is bijvoorbeeld een sterk geconcentreerde emulsie van oliedruppeltjes in water. Mijn onderzoek gaat erover of stabiele emulsies ook zonder olie te maken zijn. Wellicht is dit mogelijk met biopolymeren zoals dextraan (een polysacharide) en gelatine (een bewerkt eiwit). Dextraan en gelatine lossen namelijk allebei goed op in water, maar mengen niet met elkaar wanneer ze opgelost zijn in water. Het is echter nog nooit goed gelukt om een stabiele emulsie van waterige dextraan-druppeltjes in een gelatine-oplossing te maken (of omgekeerd), en tijdens mijn onderzoek wil ik gaan bekijken of dat mogelijk is, en zo ja, hoe.
Voordat ik promovendus werd, haalde ik mijn bachelor Scheikunde aan de Universiteit Utrecht. Daarna volgde ik aan dezelfde universiteit een master die voluit Nanomaterials: Chemistry and Physics heet. Als onderdeel van deze master, heb ik anderhalf jaar onderzoek gedaan bij de vakgroep “Fysische en Colloidchemie” waar ik nu ook promovendus ben. Daarnaast heb ik van april tot en met september 2011 een stage in het buitenland gedaan, bij de Fysische Chemie vakgroep van de Universiteit van Göteborg in Zweden.
Het onderzoek van mijn master ging over klei. Klei is een mysterieuze substantie die bestaat uit hele dunne plaatvormige deeltjes (typisch een nanometer ‘dik’, maar met diameters die wel duizend keer groter zijn). Klei is echter lastig te bestuderen: de samenstelling van de kleideeltjes verschilt erg van soort tot soort, maar, nog veel vervelender: ook de grootte van de plaatvormige deeltjes verschilt enorm van deeltje tot deeltje. Daarom deed ik onderzoek naar een soort synthetische kleideeltjes gemaakt van het mineraal gibbsiet, Al(OH)3. Wanneer je deze deeltjes in water stopt, levert dat iets speciaals op: ze vormen vloeibare kristallen. Vloeibare kristallen hebben allerlei belangrijke toepassingen, bijvoorbeeld in beeldschermen.
Naast mijn studie, hield ik me bezig met een aantal andere scheikunde-gerelateerde activiteiten. Ik zat in het bestuur van de Scholierenquiz Chemie, assisteerde bij VWO-practica en heb vele VWO’ers begeleid met experimenten voor hun profielwerkstuk.
Natuurlijk houd ik mij ook bezig met ándere dingen dan wetenschap en scheikunde. Een grote hobby van mij is fotograferen: veel van de foto’s die bovenaan deze website staan, heb ik gemaakt. Daarnaast volg ik trouw een aantal series zoals The Big Bang Theory, Breaking Bad, Chuck, Doctor Who, Eureka, House, MythBusters, Torchwood en Warehouse 13. Tot slot ben ik ook dol op muziek. Een aantal van mijn favoriete bands zijn op dit moment Arcade Fire, The Black Keys, Dream Theater, Florence + the Machine, Gazpacho, Pearl Jam, The Pineapple Thief, Pink Floyd, Porcupine Tree, Triggerfinger en dergelijke. Check voor meer van mijn muzieksmaak Last.fm.
Laatste reacties